AFECTIVIDADE

 

A afectividade é a necesidade que temos os seres humanos de establecer lazos ou vínculos con outras persoas que nos axuden na supervivencia e nos proporcionen estabilidade emocional e seguridade.

Unha afectividade positiva é a primeira garantía de estabilidade emocional e seguridade que necesitan os nenos/adolescentes, tanto nun mesmo como nos demais, e para que unha persoa a desenvolva é determinante a actitude dos adultos involucrados na súa educación afectiva.

Tendo en conta que vivimos dentro dunha sociedade, será necesario traballar determinados aspectos que nos guíen cara un desenvolvemento global e integral da persoa. Non falamos so de saber matemáticas o lingua, das notas ou dos estándares, se non de todas as habilidades que permitan un desenvolvemento adecuado de todos os cidadáns.

O desenvolvemento afectivo do neno/a trátase dun elemento clave da súa maduración e da súa aprendizaxe, xa que as emocións e os sentimentos dunha persoa atópanse presentes ao longo de toda a súa vida. Unha persoa cun desenvolvemento afectivo e emocional adecuado será unha persoa segura de si mesma, cunha capacidade de autocontrol e autoestima que farán que poda chegar a potenciar o resto das súas capacidades.

O neno necesita experimentar o afecto dos seus pais, é o modo de adquirir a súa autoestima e a seguridade necesaria que lle permita alcanzar a súa autonomía persoal. Dar ao neno/a o afecto que necesita non significa ser excesivamente tolerante con el nin sobreprotexelo.

Os nosos fillos poden sentirse queridos a pesar de que se lles reprenda cando é necesario, se nota que se lle fai con cariño e rixidez á vez. É importante premiar os logros, esforzos e condutas correctas que o neno vai realizando, reforzando de este modo condutas que se van manter á larga, e sancionar aquelas que poden ser nocivas para o seu desenvolvemento psicolóxico e social.

Os adolescentes seguen necesitando o afecto e cariño dos pais, tanto ou máis que na infancia, aínda que se mostren esquivos e rexeiten a actitude paternalista ou maternal, a opinión dos pais sobre o seu futuro segue sendo

moi importante para eles, fronte á opinión dos compañeiros e amigos, que inflúen nas decisións cotiás.

Os pais, durante a infancia, adolescencia e xuventude, de forma voluntaria ou involuntaria inflúen sobre os seus fillos, son os seus modelos.

Neste exercicio de modelaxe os pais deben ir moitas veces contracorrente, non deben deixarse arrastrar por tal ou cal tendencia “de última moda”, deben ensinar aos seus fillos a saber dicir NON en moitas ocasións, deben saber discriminar entre o permitido, o que es máis conveniente en cada momento... e isto esixe un gran e esforzo.

Por outro lado, de pouco serve ao neno ou ao adolescente que os seus pais lle digan o que debe facer si eles co seu modo de vida o contradín. Os pais debemos ser un modelo coherente de conduta para os nosos fillos.

A educación na afectividade realízase coa axuda de todos os axentes sociais: familia, escola, compañeiros, amigos, publicidade, etc.

Educar nunha afectividade serena e equilibrada, ten unha gran repercusión no vínculo afectivo, que á súa vez, repercute no desenvolvemento humano, intelectual, académico, social, e relixioso. Dando como consecuencia adultos, que saben regularse, que son resilientes e que son capaces de reaccionar adecuadamente a todas as situacións que se lles presenten, dende que son cativos, ata que son adultos xa maduros.

Como conclusión podemos dicir que, a educación na afectividade realízase nas diferentes etapas evolutivas e é responsabilidade de todas as persoas que se relacionan cos nosos fillos/as, que esta sexa a máis axeitada, para que no futuro sexan adultos afectivamente sans.